ဒါ႐ိုက္တာ ၾကည္စိုးထြန္းနဲ႕ေတြ႕ရင္ ကြၽန္ ေတာ္က ႐ုပ္ရွင္ အေၾကာင္းေျပာ၊ သူက စာေပ အေၾကာင္းေျပာနဲ႔ အဆင္ကိုေျပလို႕။ တကၠသိုလ္ တက္ေနကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အဆိုေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ ခင္ဝမ္း နဲ႔ ဦးၾကည္စိုးထြန္း နဲ႔က လွည္းတန္း အျပင္ ေဆာင္မွာ အတူတူ ေနခဲ့ၾကလို႔ ခင္ဝမ္းဆီ သြားရင္းက သူ႕ကို သိႏွင့္ ၿပီးသားပါ။ ေနာက္ပိုင္း လူခ်င္းကြဲသြားၿပီး သူနာမည္ႀကီး ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္မွ ျပန္ဆုံၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္သာ ႐ုပ္ရွင္ ဝါသနာပါၿပီး ဗီဒီယိုကားတိုေလး တစ္ထြာ တစ္ညိဳသာ မ႐ိုက္ ျဖစ္တာ။ ဆရာ ၾကည္စိုးထြန္း ကေတာ့ အကယ္ဒမီေတြ တစ္သီႀကီး ရတဲ့အျပင္ ‘ေမာင္ေက်ာက္ခဲ’ ဇာတ္ေဆာင္နဲ႔ စာေတြ ေဟာတစ္ပုဒ္ ေဟာတစ္ပုဒ္နဲ႕ ဂ်ာ နယ္ေတြ မွာ ေရးေနတာ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ စာေရးဆရာပါ ျဖစ္ေနၿပီ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ ေတြမွာလည္း အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္း စူပါႀကီး လိုျဖစ္လို႕။ တစ္ေန႕က သူ႕နဲ႔ ႀကဳံတုန္း ဆုံတုန္း စကားစျမည္ ေျပာရင္းက သူ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး လုပ္ေနတဲ့ Laurel Art of Academy မွာႏိုင္ငံျခား ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ တစ္ပတ္ တစ္ကားျပသ မယ့္ အစီအစဥ္ အေၾကာင္း သိလိုက္ရတယ္။
”ခင္ဗ်ားလည္း လာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ ခ်င္္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ရွိရင္လည္းေျပာ။ ကြၽန္ေတာ္ တို႕ စုထားေဆာင္းထားတဲ့ အထဲမွာ ရွိရင္ျပမယ္။ ႐ုပ္ရွင္ ပညာရွင္ေတြကလည္း ဘယ္ ကားက ဘယ္လို ႐ိုက္ထားတာ ဘယ္လို ေကာင္းတယ္ ဆိုတာေတြေျပာမယ္”
ဒါနဲ႕ သူခ်ိန္းဆိုတဲ့ ၁၅.၂.၂ဝ၁၂မွာ သူတို႔ Laurel ေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အရင္ ဒါ႐ိုက္တာႀကီး ဦးျပည့္စုံ၊ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးထြန္းလႈိင္၊ ႐ုပ္ရွင္ သင္တန္းေတြ ဖြင့္ေနတဲ့ ေရႊပုပၸား ဦးအုန္းခိုင္တို႔ေတာင္ ေရာက္ ႏွင့္ေနၾကၿပီ။ ဆရာဦးျပည့္စုံဆို ေသြးေသာက္ မဂၢဇင္းကို ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ စာေရး ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သလို လူႀကိဳက္မ်ား တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္တဲ့အျပင္ ‘႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ညႊန္း ေကာင္းတစ္ပုဒ္’ လို ႐ုပ္ရွင္ပညာ စာအုပ္ေတြ ေရးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခုထိလည္း ႐ုပ္ရွင္ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနတုန္းပဲ။ ဒါ႐ိုက္တာ ဦးထြန္းလႈိင္ ကေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့။ ဆရာထြန္းလိႈင္ေရးခဲ့ တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ကား ေတြအေၾကာင္း သိလာၿပီး ႐ုပ္ရွင္ကား ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္တတ္လာတာ ဆရာ့ ေက်းဇူးပဲ။ ဆရာက ၁၈ႏွစ္ သားေလာက္က တည္းက အေမရိကန္ ႐ုပ္ရွင္ပညာရွင္ ေတြနဲ႔ အတူတူ ႐ုပ္ရွင္ အေတြ႕အႀကဳံေတြ စာေတြ႕ ေရာလက္ေတြ႕ပါ သိပ္ကို ၾကြယ္ဝခဲ့တဲ့သူပဲ။ အခုေတာင္ ၇ဝ အရြယ္ပိုင္းေလာက္ အထိ ဘယ္႐ုပ္ရွင္က ဘယ္ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဘယ္မင္းသမီးနဲ႔ ဘယ္မင္းသားနဲ႔ ႐ိုက္ခဲ့တာ၊ ဇာတ္ၫႊန္းက ဘယ္လို၊ ကင္မရာ ႐ႈေထာင့္က ဘာေကာင္း တယ္ စသည္ျဖင့္ ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ အလြတ္ ေျပာျပႏိုင္တဲ့ တကယ့္ သက္ရွိ ႐ုပ္ရွင္စြယ္စုံ က်မ္းႀကီး တစ္ဆူေပါ့။ ေရႊပုပၸား ဦးအုန္းခိုင္ ဆိုရင္လည္း သူ႕ရဲ႕ ေရႊပုပၸားၿခံထဲမွာ ႐ုပ္ရွင္သမားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႐ိုက္ကူးခြင့္ တစ္သက္လုံး ခြင့္ျပဳထားတဲ့ တကယ့္ ႐ုပ္ရွင္ ဝါသနာအိုး ေစတနာရွင္ႀကီးပဲ။ ဒါ႐ုိက္တာ ဦးဝင္းေဖနဲ႕ စီ၆ဝ အေခြ၅ေခြ ေလာက္ၾကာေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ အင္တာဗ်ဴး လုပ္ခြင့္ရခဲ့ တာလည္း ဦးအုန္းခိုင္ရဲ႕ ေဘာက္ေထာ္ ၿခံထဲမွာပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ လည္း ဒါ႐ိုက္တာ ေမာင္တင္ဦးတို႔၊ ဇာတ္ၫႊန္း ကိုၿငိမ္းမင္းတို႔ကို ေခၚၿပီး ဦးအုန္းခိုင္ ႐ုပ္ရွင္ သင္တန္းေတြ ေပးခဲ့တာ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း အၿမဲ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီပညာ ရွင္ႀကီးေတြနဲ႔ ဆုံၿပီး ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ကားေကာင္းေတြ ၾကည့္ခြင့္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခြင့္အေရးမ်ဳိး ဆရာၾကည္စိုးထြန္း ဖန္တီးေပးတာ ေတာ္႐ုံ တန္႐ုံေစတနာ မဟုတ္ ဘူးေနာ္။ သူတို႔စု ေဆာင္းထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေပါင္း ၂ဝ၄ကား စာရင္းကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ျပတယ္။ ‘ေကြ႕ ျမစ္တံတား’ (The Bridge On The River Kwai)တို႔၊ ‘ကလီယိုပက္ထရာ’(Cleopatra) တို႔၊ ‘ဘင္ဟာ’(Benhur)တို႔၊ ‘ေဒါက္တာ ဇီဗားဂိုး’ (Doctor Zhivago) တို႔ပါတာေပါ့။ ဂႏၳဝင္ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ‘ရာ႐ႈိမုန္’ (Rashomon)တို႔၊ ‘စက္ဘီးသူခိုး’(Bicycle Thief)တို႕၊ ‘ဆီတီဇင္ကိန္း’(Citizen Kane) တို႔လည္းပါတယ္။ အိႏၵိယဒါ႐ိုက္တာ’ဆက္ တ်ာဂ်စ္ေယး’ရဲ႕ ‘ပက္သာပန္ ခ်ာလီ’ (Pather Pachali)တို႕ ‘ဥရန္ခါ တိုလာ’တို႔ ‘မာသာအိႏၵိယ’ တို႔လည္း ၾကည့္ရ ဦးမယ္ေလ။ ေသနတ္ပစ္ ကားေကာင္းေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ ‘Fistful Of Dollars’ တို႔၊ ’For A Few Dollars More’ တို႔ ‘The Good, The Bad and The Ugly တို႔လည္း ျပန္ၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ အေတာ္ပဲ။ ဒီဇာတ္ကား ေတြထဲက တစ္ကားစီကို Laurel ေက်ာင္းမွာ တနဂၤေႏြ ေန႔တိုင္းျပမယ္။ နံေဘးကလည္း ႐ုပ္ရွင္ပညာ ရွင္ႀကီးေတြက ဇာတ္ကား ေနာက္ခံက အစ ႐ိုက္ကူးပုံ၊ တည္းျဖတ္ပုံ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ပုံေတြကို ရွင္းျပ ဦးမယ္။ တကယ္ပညာ လည္းရ ေဖ်ာ္ ေျဖမႈလည္း ရေစတဲ့ Edutainment ဆိုတာ ဒီအစီအစဥ္ပဲေပါ့။
ဒီဇာတ္ကား စာရင္းကိုၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က ဒီ႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ခဲ့ဖူးတာ သြားသတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ ႐ုံေတြက မ်ားမွမ်ား။ အခုဆူးေလ ဘုရားလမ္း က ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟိုတယ္ ေနရာမွာဆိုရင္ ဂလုပ္႐ုံ(ဂုဏ္႐ုံ)နဲ႔ ပလာဒီယံ႐ုံ (ပပဝင္း႐ုံ)တို႔ ရွိတယ္။ အခုစင္ထရယ္ ဟိုတယ္ေနရာမွာက ႐ိြဳင္ရယ္႐ုံ (ေတာ္ဝင္႐ုံ) နဲ႕ ကာလ္တန္႐ုံ (ယုဇန ႐ုံ)ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီ ႐ုံ၄႐ုံက အဂၤလိပ္ကား ေတြပဲျပတယ္။ ကားေကာင္း ကားသန္႔ ဆိုရင္ ေတာ့ ဂလုပ္႐ုံနဲ႔ ကာလ္တန္႐ုံေတြမွာ အျပ မ်ားတယ္။ ေနာင္ ဝဇီရာ႐ုံ ျဖစ္လာမယ့္ အိပ္ဆယ္လ္စီယာ႐ုံ ဆိုရင္လည္း ‘ပညတ္ေတာ္ ဆယ္ပါး’ (The Ten Commandments) တို႔၊ ‘ဘင္ဟာ’ (Benhur) တို႔လို ဒါ႐ိုက္တာႀကီး ‘စီစီဘီဒီမီလ္’ရဲ႕ ဇာတ္ကားမ်ဳိးေတြ ျပပါတယ္။ သမၼတ႐ုပ္ရွင္ ႐ုံမွာဆိုလည္း ေဟာလီးဝုဒ္ လက္ေရြးစင္ ကားႀကီးေတြ ျပတဲ့အျပင္ တနဂၤ ေႏြ မနက္႐ုပ္ရွင္ (Sunday Morning Show) ဆိုတဲ့ မနက္ ၉နာရီ ခြဲ ပြဲေတာင္ျပေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၇တန္း၊ ၈တန္း အရြယ္က ၿမိဳ႕ထဲကို တစ္ပတ္ တစ္ခါပဲ အိမ္က ထြက္ခြင့္ေပးတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုရင္ သမၼတ႐ုံမွာ ‘ေမာနင္း႐ႈိး’ ၾကည့္၊ ျပီးရင္ ၁၂ခြဲ ပြဲ႐ုပ္ရွင္ တစ္႐ုံ ႐ုံေျပာင္းၾကည့္၊ ေနာက္ တစ္ခါ ၃နာရီခြဲပြဲ တစ္႐ုံ႐ုံ ထပ္ၾကည့္ၿပီး တစ္ ေန႔တည္း ၃ပြဲေလာက္ ၾကည့္တာ မ်ားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ကြၽန္ေတာ့္ အရြယ္ လူငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တနဂၤေႏြေန႔မွာ ႐ုပ္ရွင္ ၃ ပြဲေလာက္ ၾကည့္သူေတြ မ်ားပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေရာက္လာ ေတာ့ တကၠသိုလ္နဲ႔ နီးတဲ့ ေျမနီကုန္းမွာ ဝိဇယ ႐ုံနဲ႔ ဆန္းသီရိ႐ုံကို အားကိုးရျပန္ေရာ။ အထူး သျဖင့္ ဝိဇယ႐ုံမွာ ဆိုရင္ ၿမိဳ႕ထဲက က်လာတဲ့ ကားေကာင္း ကားသန္႔ေတြ ျပန္ျပတတ္တယ္။ ဝိဇယ႐ုံဟာ ႐ုပ္ရွင္ သခ်ဳႋင္းပဲ။ ဝိဇယျပၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီကား ထပ္ၾကည့္ရဖို႔ မလြယ္ ေတာ့ဘူး။ အဲဒီတုန္း က ဗီဒီယိုတို႔၊ ဘာတို႕လည္း မရွိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕က ႐ုပ္ရွင္႐ုံပဲ အားကိုးရတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့ကား ဆို ၄၊၅ ခါၾကည့္တယ္။ မင္းသား ‘အိုမာရွ ရစ္(ဖ္)’ ပါတဲ့ ‘ေဒါက္တာ ဇီဗားဂိုး’တို႔၊ ‘ယူးလ္ ဘရင္းနား’ရဲ႕ ‘တားရပ္(စ္)ဗူလ္ဗါ’ တို႔ဆို ရင္ ျပကြက္ အေသးစိတ္ေတြအထိ မွတ္မိေန တတ္တယ္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘဝမွာ ၿမိဳ႕ထဲကိုလာ ည၉နာရီခြဲပြဲ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီး အျပန္လမ္းစရိတ္ မက်န္ေတာ့လို႔ လမ္းေပၚမွာ သီခ်င္း တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ဆိုရင္း ကုန္းေၾကာင္း ေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ ရတာေတြ လည္း ခုျပန္ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လြမ္းစရာႀကီး ၊ေပ်ာ္စရာႀကီး။
တစ္ေန႔ကပဲ စာအုပ္စင္ ရွင္းရင္းနဲ႔ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္က ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးအေဟာင္း ပုံၾကားက ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္က ၉တန္း။ အဲဒီေခတ္ အေခၚေတာ့ ‘တန္းျမင့္ေက်ာင္းထြက္’ (High Shool Final) စာေမးပြဲေျဖရမယ့္ အတန္းေပါ့။ အဲဒီ ေခတ္တုန္းက ဒီစာေမးပြဲ ေအာင္ရင္ အစိုးရ ႐ုံးေတြမွာ စာေရး ရာထူး ေလွ်ာက္လို႔ ရတယ္။ အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲမို႕ ကိုယ့္ေက်ာင္းမွာ မေျဖရဘဲ တျခားစာစစ္ ဌာနေတြမွာ သြားေျဖရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ဗဟန္း အထက(၁)မွာ သြား ေျဖရတယ္။ ၂.၂.၁၉၆၄က စစစ္တာ ၉. ၂.၁၉၆၄ က် မွ ၿပီးတယ္။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္ စာ (၁)၊ အဂၤလိပ္ စာ(၂)၊ ႐ူပေဗဒ၊ ဓာတုေဗဒ၊ သခ်ၤာ(၁)၊ သခ်ၤာ (၂) စသည္ျဖင့္ ၇ရက္ ေျဖရတယ္။ နံနက္၉နာရီ က ၁၂နာရီ ထိေျဖရတာ ကြၽန္ေတာ္က ၁၁နာရီ ခြဲဆို ရင္ စာေမးပြဲခန္း ကထြက္ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေန႕ တိုင္း ႐ုပ္ရွင္႐ုံ တန္းသြား တာခ်ည္းပဲ။ ဒိုင္ယာရီ အရ ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္ ခဲ့တဲ့ကားေတြ ေျပာ ျပဦးမယ္။ ၂ရက္ ေန႕ ပေလဒီယံမွာ On the Double ကား၊ ၃ရက္ေန႔ ဂလုပ္႐ုံမွာ North To Alaska၊ ၄ရက္ေန႕ ေနျပည္ေတာ္မွာ Square Peg၊ ၅ရက္ေန႔ ကာလ္တန္႐ုံမွာ Love is my Profession၊ ၆ရက္ေန႕ သီတာ႐ုံမွာ ခ်စ္ေမတၱာ၊ ၇ရက္ေန႕ ရာဇ္႐ုံမွာ Hel-lions ၊၉ရက္ေန႕ ဘုရင့္႐ုံမွာ ဘယ္ရပ္ဌာ ေနစသျဖင့္ စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးတိုင္း ႐ုပ္ရွင္ ၾကည့္ခဲ့တာ ဒိုင္ယာရီမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၆.၆. ၁၉၆၄ ေန႔မွာ H.S.F. ေအာင္စာရင္း အစိုးရက ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ အတန္းသား ၆ဝ ရွိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ အတန္း တစ္ခုလုံးမွာ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေအာင္ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ ေန႔တိုင္းၾကည့္ၿပီး အက်မ်ားတဲ့ စာေမးပြဲ တစ္ခု ေအာင္လာတာ အခု ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့ ၿပဳံးမိပါေသးရဲ႕။
ကြၽန္ေတာ္က ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ဝါသနာရွင္ သက္သက္ပါ။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္၊ ႐ုပ္ရွင္ စာအုပ္ေတြ ဝယ္ဖတ္။ Photoplay တို႔ Filmfare တို႕လို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ႐ုပ္ရွင္၊ မဂၢဇင္းေတြက အစ၊ Film and Filmingလို အဆင့္ျမင့္ ႐ုပ္ရွင္ မဂၢဇင္းေတြမ်ဳိးထိ ႏိုင္ငံျခားက တကူး တက မွာဖတ္ဖူးပါတယ္။ ခုခ်ိန္လို ႏိုင္ငံတကာ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ကို လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ဝယ္ယူႏိုင္ တဲ့ကာလမ်ဳိး မွာေတာ့ ညတိုင္းလိုလို အနည္း ဆုံး ႐ုပ္ရွင္ တစ္ကားေတာ့ ၾကည့္ၿပီးမွ အိပ္ ေပ်ာ္ပါတယ္။
အခု Laurel ေက်ာင္းမွာ ဆရာ ဦးၾကည္စိုးထြန္း စီစဥ္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ျပသမႈ မ်ဳိးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႐ုပ္ရွင္ဝါသနာအိုးေတြ အတြက္ တကယ့္ေရႊ အခြင့္အေရးႀကီးပါပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ပညာ ရွင္ႀကီးေတြရဲ႕ အကဲျဖတ္ သုံးသပ္ခ်က္ေတြကို ပါ ပညာယူရမွာ ဆိုေတာ့ တျခားႏိုင္ငံ ေတြမွာ ဆိုရင္ ေၾကးႀကီး ႀကီးေပးၿပီး သြားတက္ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အခု ေလာေလာဆယ္ေတာ့ Laurel ေက်ာင္းမွာ လစဥ္ ပထမပတ္ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္းမွာ ကမၻာေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္ ကားႀကီးေတြ တစ္ကားစီ ျပမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ပထမဆုံး အေနနဲ႔ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္း၊ ပုလဲကြန္ဒိုဝင္းက Laurel Art Academy မွာ ၄.၃.၂ဝ၁၂ေန႕က်ရင္ Citizen Kane ဇာတ္ကား စျပမယ္ ဆိုေတာ့ သြားေရာက္ ၾကည့္႐ႈ ပညာယူရဦး မွာေပါ့။
ဟိန္းလတ္
